Zeeland had van oudsher vrij veel kastelen en buitenplaatsen, die in verschillende perioden zijn ontstaan. In de zeventiende en achttiende eeuw waren de Zeeuwse eilanden zeer welvarend, wat leidde tot een grote toename van het aantal buitenplaatsen.
Vele zijn nadien weer verdwenen toen het economisch minder ging. Vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog, de inundatie in 1944 en de daarop volgende herinrichting en herverkaveling zijn veel waardevolle sporen van voormalige buitenplaatsen gewist uit het cultuurlandschap van Zeeland.
Mottes Typerend archeologisch erfgoed zijn de Zeeuwse bergjes of motteheuvels, waarvan enkele nog herkenbaar in het landschap aanwezig zijn en die een beschermde monumentenstatus hebben.
Historisch groen Het is van groot belang dat de beschermde status van het monumentale groen meer bekendheid krijgt. De rijksoverheid staat op het standpunt dat kastelen en buitenplaatsen behouden moeten blijven en ontwikkeld moeten worden. In de praktijk blijken beleids- en plannenmakers echter onvoldoende op de hoogte te zijn van het feit dat het groen waarmee ze te maken hebben de status heeft van beschermd rijksmonument. Overigens is er in Zeeland ook veel onbeschermde historische groenaanleg in het landschap zichtbaar.
Bewustwording Het Platform Kastelen en Buitenplaatsen in Zeeland streeft ernaar dat alle betrokken partijen op dit gebied meer met elkaar gaan samenwerken. In feite moeten de rijksoverheid, de Provincie Zeeland en de gemeenten een gezamenlijk standpunt innemen hoe om te gaan met kastelen, historische buitenplaatsen en ander monumentaal groen erfgoed.
